خاک کردند و به صد ناله صدایم کردند

شب که شد گریه کنان رفته رهایم کردند

لرزه افتاد به جانم ، که رفیقان نروید

در شب تار من اینقدر شتابان نروید

اشک می ریختم و ذکر به لبهایم بود

آسمان بود که جولانگه پاهایم بود

در و دیوار به یکباره زبان وا کردند

من پر سوخته را یکسره رسوا کردند

بدنم سوخت، دلم سوخت ، جوابم کردند

از خجالت زدگی پاک خرابم کردند

ملکی گفت که پرونده سیاه است سیاه

ببریدش که پر از جرم و گناه است گناه

ببریدش که جزایش همه آتش باشد

حکم پرونده فقط آتش سرکش باشد

آه از سینه ی دلسوخته ام سر دادم

باز هم دل به غم حضرت دلبر دادم

گفتم ای شاه کجایی که پرم سوخته است

تو به دادم نرسی پا به سرم سوخته است

ای که یک عمر به یادت جگرم سوخته است

آه ارباب بیا بال و پرم سوخته است

مهدی صفی یاری